دوستی ها همیشه با یه اتفاق شروع میشه...گاهی بعد یه دعوا پشت یه دوست سنگر میگیریم...وقتی دلمون رو میشکنن تکیه به شونه دوستامون میدیم...هرچی بچه تر باشیم شروع بچه گانه تری داریم!!!

شاید یه لبخند یه جمله یا...شروع یه دوستی بزرگ باشه!کم کم با هم میخندید...با هم گریه میکنید...باهم حرف میزنید...با هم فکر میکنید...دل هرکدوم میشه محرم اسرار اون یکی...ذره ذره فکرای بد توی ذهنت جرقه میزنه...فکر جدایی...جدایی از کسی که حالا یه نیمه از خودتوشده یا بهتر بگم تو یه نیمه از اون شدی!به فکرای بد اجازه نفوذ نمیدی دل خودت رو خوش میکنی که این حرفا مال مانیست مال دیگرونه!به هر دری میزنی تا این اتفاق نیفته تا از لحظه جدایی فرار کنی دور خودتو دوستت یه دیوارمیسازی اما در کمال ناباوری میبینی جدا شدید!!!

مگه دور خودتون دیوار نکشیدی؟پس چی شد؟چرا؟؟؟مگه جز تو و اون و دیوارا کسی دیگه ای هم بود که جداتون کنه؟؟

................زیاد فکر نکن....................

یا تو خواب بودی و بی وفایی کردی و حالا به خودت اومدی.............یا همون رفیق شفیقت بی وفا بود و رفت.......

حالا دیدی؟؟؟؟؟تو موندیو دیوارا..............هرکسی ارزش دیوار ساختنو نداره

واسه کسی دیوار بساز که حرفت براش سند باشه نه این که دنبال دلیل مدرک باشه

واسه کسی دیوار بساز که همیشه پشتت باشه نه اینکه جلوت گل به دست و پشت سر خنجر به دست باشه

واسه کسی دیوار بساز که معنی کارات و نگاتو بفهمه ....واسه اونکه اگه همه ی دنیا گفتند فلانی بده جلوی تو سینه سپر کنه و بگه:دروغه!!!

تو عصر برجای بلند تو عصر ادم اهنی*تو عصری که هرکی میاد اخر میشه یه رفتنی

تو عصری که پاره میشن نامه ها جای رشته*برای هم غم میارن مردم جای چشم روشنی

تو عصری که عاشقیا مال روزای اوله*پرپر میشه شبیه یاس اب میشه مثل بستنی

تو عصری که دوست دارم به گفتن اسونه ولی.....کمتر میشه پیدا کنی یه ادم دوست داشتنی

تو عصری که حرفات باید فقط پیش خودت باشه!!چقدر شکنجه ات میکنن این حرفای نگفتنی

تو عصری که معشوقه ها مثل لباس عوض میشن*روی طناب خاطره میشن لباس شستنی

تو عصری که تسلیت و تبریکا و عیادته*گاهی تماسه گاهیم یه رفتن ایستادنی

عصریه که فقط باید به حال مردمش گریستتتتتت...باید نشست و گریه کرد اونم چه گریه کردنی!!!

دل شکسته نیستم اما دل شکسته زیاد دیدم!!!

عیدتون مبارک